Geriatrie is een specialisme binnen de gezondheidszorg dat zich bezighoudt met het onderzoek, de diagnostiek en behandeling van ouderdomsziekten. Binnen de geriatrische afdeling kom je zelden of nooit jongere mensen tegen.
Hoe is mijn mening ten opzichte van deze groep zorgvragers? Ik denk dat naast de vaardigheden ook de communicatie één van de belangrijkste skills zijn die ik als student-verpleegkundige moet beheersen. De technische vaardigheden zijn zeker niet weg te denken in een ziekenhuiscontext. De communicatie zal nu, denk ik, iets moeilijker zijn. Enerzijds zijn de zorgvragers al in een kwetsbare positie doordat ze in het ziekenhuis liggen. Anderzijds is het voor hen nu zeer moeilijk omdat ze geen contact hebben met de buitenwereld, ze mogen hun familie niet ontvangen en de enige personen die ze zien zijn wij. Wij, in ons wit pak. Ik denk niet dat dit een leuke, aangename situatie is.
Geriatrische patiënten zijn wel zeer dankbare patiënten. Ik zeg niet dat andere patiënten het niet zijn, maar mijn ervaring is dat ik op een geriatrische afdeling zeer hartelijk ontvangen wordt. Een student is altijd welkom!
Vorig jaar vertelde een patiënte mij dat ik altijd het zonnetje in huis ben. Ik vond dit best wel een leuk compliment. Ik geef toe dat ik wel iemand ben die met een glimlach op haar gezicht rondloopt. Dat komt doordat ik graag met het vak bezig ben en ik krijg voldoening van de patiënten in hetgeen ik doe. Ook omdat ik vind dat een lach en positieve instelling een zekere positieve ondersteuning biedt aan een therapie zoals een infuus, herstel van een operatie of een wondzorg. Niet voor mezelf, maar voor de patiënt.
Lena
"Always find a reason to laugh. It may not add years to your life, but it will add life to your years."
De laatste dag, de 5 weken zijn voorbij en je moet afscheid nemen van je collega's en van je patiënten. Hoe moeilijk dit soms ook allemaal is, maar afscheid nemen van de patiënten is in mijn ogen nog steeds het moeilijkste. Je collega's wisselen en je werkt met verschillenden samen, maar de patiënten blijven hetzelfde tot ze genezen zijn of tot ze helaas overlijden.
Stel je voor: Je staat 4 weken (1 volle maand) in een team op een afdeling stage te lopen. Je voelt je volledig opgenomen en bent een deel van deze groep. Plots moet de helft van dit team naar een andere afdeling door een herstructurering. Er mogen ook maar 10 patiënten blijven en de rest wordt opgevuld door de afdeling neurochirurgie.
Een vriendin van mij uit Groot-Brittannië zette op sociale media dat ze met haar 3D-printer vrijwilligerswerk wil leveren. Iedereen die zulke 'oorbeschermers' zou kunnen gebruiken of mensen kent die deze nodig hebben, mocht haar iets laten weten. Enkele berichten en dagen later ontving ik een enveloppe met 20 oorbeschermers. Nu heb ik ze een week getest en ik vind ze fantastisch. Ik kan iedereen aanraden er zulke aan te schaffen. Het enige nadeel, je moet een staart kunnen maken met je haren of ze blijven niet zitten en zakken af.
Iedereen heeft een andere mening omtrent het virus, de lockdown en hoe ermee wordt omgegaan. Ik vond het ook eens interessant om echt in gesprek te gaan met een verpleegkundige om te horen hoe zij hierover denkt.
Wanneer iemand sterft is dit nooit gemakkelijk. Een dierbare, iemand die je kent of iemand die je maar af en toe gezien hebt verliezen, laat je toch even stil worden. Ik heb deze week mijn eerste patiënt verloren. Ik wist nog voor dat ik aan deze stage begon dat dit sowieso ging gebeuren.
De eerste week is voorbij en ik kan alleen maar zeggen: ”Amai! Wat een week.” Ik had schrik voor deze stage omdat ik niet wist wat ik zou kunnen verwachten. Ook was mijn laatste stage op de NICU afdeling (lees: neonatale intensive care unit). Deze afdeling is totaal anders dan wat ik nu meemaak. Een baby kan niet praten en nu zit ik tussen allemaal lieve patiënten die al een hele rugzak meedragen.
De wekker gaat en het is 5uur 's morgens. Ik wil niet opstaan dus ik blijf nog even liggen. Ik heb 6 weken kunnen "uitslapen" en nu slaat de wekker in als een bom. Toch moet ik opstaan en mij in stilte klaarmaken want iedereen slaapt nog. Ik doe een jeansbroek aan die ik al weken niet meer uit mijn kast gehaald heb en ga naar de badkamer. Na het ochtendritueel doe ik mijn tasje met make-up open. Het is tijd om nog eens als een mens buiten te komen (lach). Fingers crossed en hopen dat ik het niet verleerd ben zodat ik er niet uit zie als een clown. De boterhammen moet ik ook nog smeren, schoenen aan, stagespullen meenemen en met de auto richting Hasselt.
Reactie plaatsen
Reacties