De laatste dag, de 5 weken zijn voorbij en je moet afscheid nemen van je collega's en van je patiënten. Hoe moeilijk dit soms ook allemaal is, maar afscheid nemen van de patiënten is in mijn ogen nog steeds het moeilijkste. Je collega's wisselen en je werkt met verschillenden samen, maar de patiënten blijven hetzelfde tot ze genezen zijn of tot ze helaas overlijden.
Veel patiënten zijn nog goed bij bewustzijn om te kunnen zeggen dat het je laatste dag is. Ze kijken zo uit naar hun eigen ontslag, en jij kijkt uit naar je laatste dag. Samen het ziekenhuis verlaten is fantastisch. Als je echter een patiënten hebt waar het iets minder goed bij gaat, zit je met veel vragen thuis. Vrijdag was mijn laatste dag en vandaag stel ik mij de vragen: Hoe gaat het met hem? Zou hij nog leven? Ligt hij nog steeds op onze afdeling? Hoe gaat het met zijn pathologie? Kan hij terug eten?...
Dat zijn allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet en ook nooit een antwoord op zal krijgen omdat mijn stage gedaan is. Het begrip 'gedeeld beroepsgeheim' telt nu niet meer voor mij en dat is goed zo. Met dat ik de laatste dag mijn kastje heb uitgeruimd en de deur achter mij heb gesloten, heb ik afscheid genomen van de patiënten en afscheid genomen van de stage. Als ik altijd met die vragen in mijn hoofd blijf zitten, zal ik ooit crashen. Ik zal de deur achter mij gesloten houden en deze deur zal ik ook niet meer openen.
Het was vreemd. Je neemt afscheid van de patiënten en je collega's en dan moet je je gaan omkleden. Iedereen zegt: "Tot morgen." of "Tot maandag." Ik moet nu mijn locker leegmaken, mijn badge inleveren en mijn stagemap opsturen. Het voelt als een einde: de stage is effectief voorbij !
Het begin daarentegen is nog niet zo duidelijk. De blok is begonnen. Tijd om alle lockdown-leerstof te leren, op te zuigen en te onthouden. Tijd om de leerstof mij eigen te maken en om wat ik gezien heb te linken aan de leerstof en andersom. Dit gevoel heb ik nog niet want ik ben doodmoe. Ik heb zoveel energie in deze laatste 5 weken gestoken zodat ik figuurlijk leeggezogen ben. Die vrijdagavond ben ik in het zwembad gekropen met een ijsje en ik heb genoten van mij vrije vrijdagavond. Dat heb ik dik verdiend.
Lena
Reactie plaatsen
Reacties