Hallo allemaal

Mijn naam is Lena. Ik ben een studente verpleegkunde die binnenkort een stage van 5 weken gaat lopen in een ziekenhuis. Ik studeer in Genk op de UCLL en ik zit momenteel in het tweede jaar. Doe ik het graag? Ja, zeker en vast! Of ik het goed doe? Mijn punten zijn redelijk geruststellend en tijdens mijn stages heb ik steeds positieve commentaar. Werkpunten heb je altijd, anders zou ik mijn diploma al hebben.

Waarom verpleegkunde?

Ik heb voor deze opleiding al enkele opleidingen geprobeerd. Na het zesde middelbaar was mijn mening stevast dat ik kinesiste ging worden en startte ik aan de opleiding Kinesitherapie aan de UHasselt. Te veel theorie en te weinig praktijk waren niets voor mij. Ik startte met de lerarenopleiding. Ik vond het fantastisch om met mensen om te gaan. Kinderen iets bijleren, hun wereld leren kennen en in hun leefwereld stappen was zo uitdagend. Van de stages die ik in die 2 jaar mocht lopen, heb ik echt genoten. Echter vonden de leerkrachten mij niet echt een leerkracht in wording. In de zomer van 2018 is mijn grootvader gestorven. Een groot voorbeeld en een dikke vriend ben ik verloren. Ik wist dat ik iets moest doen. "Ik wil het ziekenhuis in", zei ik. Ik wil mensen helpen en voorkomen dat er bij anderen hetzelfde gebeurt als bij mijn grote voorbeeld. Ik heb hem nu niet meer in mijn leven, maar ik wil er wel voor zorgen dat anderen hun dierbaren kunnen blijven omhelzen. Ik wil levens redden en uiteindelijk het verschil maken en niet louter een gewone verpleegkundige zijn.

Lockdown

Ik ben tijdens de lockdown hier in België (Limburg) 23 jaar geworden. Heb ik dit kunnen vieren? Nee, maar ik heb er wel van genoten. Een lockdown is een andere situatie dan die die een mens gewoon is. We zijn mensen en we willen vrij zijn en niet opgesloten zitten 'in ons kot'. In onze genen zit het rebelse, het doen waar we zin in hebben en wat we willen doen. Als iemand ons zegt wat we moeten doen, vinden we dit vreselijk. Toch zal dit nu even anders zijn en zullen we onze grenzen moeten verleggen en doen wat mensen hogerop ons te zeggen hebben. Met grenzen verleggen bedoel ik niet ze opzoeken en er net overgaan. Grenzen terugschroeven, go back to reality, ga eens kijken in je hart en waardeer dingen die je niet met geld kan betalen.

De echte Lena

Wie ik nu ben is eigenlijk (momenteel) niet zo belangrijk om mijn verhaal mee te kunnen volgen. Wie ik na deze periode zal zijn is misschien belangrijker. Jullie zullen me doorheen deze 5 weken (misschien iets langer) nog wel leren kennen en ook mijn goede en kwade kantjes zullen jullie niet gespaard blijven.

Om toch kort te zeggen welke persoonlijkheid achter dit mens verscholen zit, zal ik kort schetsen wie ik ben. Ik ben een goedgemutste vrolijke vrouw die af en toe wel eens zot kan doen. Na een dagje stage dans en zing ik op de gekste dingen, ik maak grapjes en ben niet beschaamd om over gênante onderwerpen te praten. Toch ben ik iemand die ook serieus kan zijn en een luisterend oor biedt en waardering heeft voor de mooie kleine dingen in het leven. Ook ben ik iemand die niet zomaar gebaat is met informatie, ik wil graag weten of deze info klopt of niet en zoek het desnoods nog eens op. Deze kritische blik heb ik te danken aan mijn vriend die mijn blik steeds helpt te scherpen en op peil houdt. Ik denk dat ik wel kwaliteiten alsook valkuilen heb die goed en niet goed zijn als toekomstige verpleegkundige. Maar heeft niet iedereen een kantje waar hij/zijn aan moet werken?

Waarom doet ze dit: denken jullie misschien?

Mijn stagebegeleidster van mijn vorige stage vertelde me: Een goede reflectie is goud waard. Hiermee wil ik verder gaan. Ik wil niet enkel voor mij reflecteren, maar ook voor jullie en voor de medemens. Ik wil mijn gevoelens kunnen neerschrijven en er effectief bij blijven stilstaan wat er momenteel met deze wereld aan het gebeuren is. Dit is een onvoorziene situatie die we samen als TEAM moeten bestrijden.

Ik zit momenteel met zoveel vragen in mijn hoofd en hoop dat ik hierop een antwoord zal vinden. Nu, tijdens mijn stage, in mijn vrije tijd of achteraf, maar de vragen moeten beantwoord worden. De blog dient enerzijds om een antwoord te bieden op mijn en andermans vragen, maar ook om mijn emoties kwijt te geraken en na te denken over de wereld en het leven.