Mijn stagemap ligt klaar, nog niet volledig in orde. Dat kan ook niet, want ik weet nu nog steeds niet wanneer mijn stage effectief start. Normaal startte ik maandag 20 april met mijn stage geestelijke gezondheidszorg, maar vermits ik in de 2 weken voor de start aan het werk was op een Covid-afdeling van een rusthuis, wilde en kon ik niet starten. Neen, ik WILDE niet. Ik wilde het risico niet lopen om het virus mee te nemen naar mijn stageplaats. Ik heb de week voor die startdatum dan ook gemaild naar de stage-coördinatie van onze school met de vraag wat ik hiermee moest. Ik kreeg dan ook snel antwoord dat dit intern besproken werd omdat ze vonden dat ik gelijk had: dat risico kon ik niet nemen.

Ik ben als 2e jaars student verpleegkunde in de paasvakantie gaan werken in een WZC waar ik mijn stage heb gedaan. Ze zochten studenten die wilden helpen in deze vreemde en drukke periode.

Mijn stagemap is klaar. De doelstellingen om tijdens deze stage aan te werken heb ik weldoordacht opgeschreven en genoteerd in mijn stagebegeleidingsdossier. Een klein notitieboekje heb ik klaargemaakt met verschillende pathologieën die ik deze blok geleerd heb, alsook de normale vitale parameters die een patiënt zou moeten hebben. Ik heb een klein spiekbriefje klaargemaakt om in een oogopslag te zien hoe ik bij een patiënt moet klinisch redeneren of hoe ik met een dokter moet communiceren. Mijn stage-uniform is gewassen en gestreken en alles ligt klaar. Ik ben er (denk ik) klaar voor.

Het is donderdag. Binnen exact 4 dagen begin ik met mijn stage. Ik ben volop mijn theorie aan het lezen, leren, begrijpen... en mijn praktijk aan het oefenen. Het is zwaar. Ik had nooit gedacht dat het zelfstandig doornemen van theorie en vaardigheden zo intens kan zijn. Ik voel me al het hele domein (6 weken) alsof ik aan de blok/examens bezig ben. Deze moeten echter nog komen. Ik kijk er al naar uit (zucht).

In 2019 zag je kinderen in Oostende zandkastelen bouwen, gepensioneerden gingen op vakantie naar Tunesië, mensen zaten op café, kleinkinderen fietsten naar oma en opa om daar paaseitjes te gaan zoeken en noem maar op. Helaas zullen we allen onze vakantie anders moeten invullen dan gedacht. Ik studeer omdat ik me verveel en niet weet wat ik moet doen en in onze straat zijn alle voortuinen nog nooit zo ordelijk geweest. 

Een student die zich inschrijft voor de opleiding verpleegkunde tekent het akkoord om zich te engageren in de maatschappij. Verpleegkunde studeer je niet omdat je louter interesse hebt in het menselijk lichaam of omdat je meer wilt weten rond de pathologieën of de farmacologie. Je wilt mensen helpen. De opleiding heeft er daarom ook voor gekozen dat iedere student vrijwilligerswerk moet verrichten. Ik heb dit jaar ervoor gekozen om mij te engageren als crisisvrijwilliger binnen Het Rode Kruis Vlaanderen. Ik ga deze paasvakantie enkele keren naar het donorcentrum in Genk om de zorgverstrekkers te ontlasten. Zij moeten enkel met hun taken bezig zijn. Ik zal mij wel bezig houden met de mensen te ontvangen en te begeleiden naar de toiletten om hun handen te wassen, de klinken, tafels en stoelen te ontsmetten en dergelijke. 

De voorbereiding op mijn stage verloopt momenteel heel anders dan mijn andere stages. Normaal gezien moet ik 4 weken naar de les gaan. Nadien heb ik dan 5 weken stage, gevolg door mijn examens. Deze 3 fasen behandelen allen hetzelfde onderwerp/domein wat je aan het doorlopen bent. In het tweede en het derde jaar moet ik zo 6 domeinen doorlopen om op het einde van mijn derde jaar te kunnen zeggen welk domein mijn interesse opeist en welk domein mij absoluut niet ligt. Dit vind ik een enorm goed systeem. Je wordt 'verplicht' om van de hele verpleegkunde te proeven om later een goed doordachte keuze te maken. In het vierde jaar mag ik dan een lange stage lopen in het domein wat ik verkies. Dit zijn echter nog toekomstplannen, want eerst moet ik zo ver geraken.