Mijn stagemap is klaar. De doelstellingen om tijdens deze stage aan te werken heb ik weldoordacht opgeschreven en genoteerd in mijn stagebegeleidingsdossier. Een klein notitieboekje heb ik klaargemaakt met verschillende pathologieën die ik deze blok geleerd heb, alsook de normale vitale parameters die een patiënt zou moeten hebben. Ik heb een klein spiekbriefje klaargemaakt om in een oogopslag te zien hoe ik bij een patiënt moet klinisch redeneren of hoe ik met een dokter moet communiceren. Mijn stage-uniform is gewassen en gestreken en alles ligt klaar. Ik ben er (denk ik) klaar voor.
Ben ik er wel effectief klaar voor?
Ik heb wel alle documenten in orde gemaakt, mijn stagebegeleider gecontacteerd en het materiaal klaargelegd. Helaas, ben ik er mentaal nog niet klaar voor op dit moment. Ik heb 6 weken thuis gezeten. Ik heb bijna geen andere mensen gezien dan mijn eigen gezin en de mensen tijdens mijn vrijwilligerswerk. Ik heb me bijna 6 weken opgesloten 'in mijn kot' en nu moet ik UIT mijn kot. Mentaal ben ik er nog niet klaar voor. Ik heb nu nog een weekend de tijd om mijn welbevinden, mijn sociaal aanpassingsvermogen en mijn verpleegkundige communicatieve skills heet te stoven om er maandag volledig voor te gaan.
Ik had nooit gedacht dat ik moeite had om mij mentaal voor te bereiden voor een stage. Ik had nooit gedacht dat ik het moeilijk zou hebben om uit mijn kot te komen. Toch is het nu zo ver gekomen dat ik daaraan zal moeten werken.
Nu vragen jullie zich waarschijnlijk af waarom ik daar zoveel moeite mee heb. Ik heb geen moeite om onder mensen te komen. In tegendeel zelfs. Dat vind ik fantastisch. Ik heb er eerder moeite mee omdat deze situatie dan realiteit wordt. Het is voor mij nog alles een ver-van-mijn-bedshow en ik vind het momenteel goed zoals het is. Niemand van de familie is besmet, ziek of kritiek. Nu wordt het toch werkelijkheid. Ik heb vooral schrik om maandag naar een ziekenhuis te gaan en een beeld voorgeschoteld te krijgen waar ik misschien niet mee kan omgaan.
Ik heb mij erbij neergelegd dat de stage dichterbij komt en nu is hij er bijna. Maandag is het zover. Dan start ik als student verpleegkunde op de afdeling Geriatrie. Wat ik zeker ga meenemen, ook al ga ik met een onzeker gevoel naar daar, is de goedlachse Lena die ik altijd al ben geweest. Ik zal proberen er voor de patiënten in deze moeilijke tijden te zijn en hen te steunen. Het is niet aangenaam voor ons in onze astronautenpakjes, maar voor hen is het nog minder plezant. Zij zijn diegene die in dat bed liggen en niet wij. Zij zijn diegene die de onderzoeken moeten ondergaan, de medicijnen moeten nemen en de al dan niet pijnlijke handelingen moeten voelen. Wij niet!
Ik leef met hen mee en probeer in de volgende 5 weken een vriend te zijn, een steun en toeverlaat en een luisterend oor.
Lena
Look up at the stars and not down at your feet. Try to make sense of what you see, and wonder about what makes the universe exist. Be curious.
- Stephen Hawking -
Reactie plaatsen
Reacties