Stel je voor: Je staat 4 weken (1 volle maand) in een team op een afdeling stage te lopen. Je voelt je volledig opgenomen en bent een deel van deze groep. Plots moet de helft van dit team naar een andere afdeling door een herstructurering. Er mogen ook maar 10 patiënten blijven en de rest wordt opgevuld door de afdeling neurochirurgie.
Je staat daar, als student verpleegkunde, met je mond vol tanden. Je kan niets zeggen. Je kan alleen maar hopen dat jullie met jullie drie studenten mogen blijven. Uiteindelijk komt het nieuws dat jullie wel mogen blijven en je dus gewoon je stage mag afsluiten bij de patiënten die op de afdeling liggen. GELUKKIG !
De laatste week begint en het voelt al heel vreemd als we op de afdeling aankomen. Allerlei vreemde verpleegkundigen die je niet kent, ander materiaal en andere geluiden. Je gaat je handen wassen en je doet je mondmasker op wachtend op de briefing. Ik zeg het je: dit is een vreemd gevoel! De briefing is gedaan en je gaat zoals gewoonlijk naar de patiënten want zij verkrijgen nu jouw aandacht. Toch ga ik af en toe wat materiaal halen of moet ik iets weggooien. Niets staat meer op zijn plaats. Het lijkt echt alsof je thuis wordt ingepalmd door iemand anders. Je materiaal wordt verplaatst en hun materiaal wordt daar neergezet, alles wordt veranderd en er komen andere gewoontes. Ik probeer om toch mijn patiënten 100% kwaliteit te geven en niet aan die veranderingen te denken. Toch heb ik er moeite mee want de verpleegkundigen praten er continu over. Wij studenten gaan maar door. Aan de ene kant vind ik dat enorm vervelend want de patiënten liggen te wachten, maar aan de andere kant is dit iets van hen wat wordt weggenomen. Ze werken hier al meer dan 10 jaar en plots is alles anders. De afscheid van de collega's is het ene, maar de afdeling helemaal ombouwen is een andere zaak.
Ik voelde mij die dag enorm nuttig als student. Een verpleegkundige heeft me meermaals bedankt omdat ze gewoon er zelf niet met haar hoofd bij was. Ik vertelde haar dat ik daar geen problemen mee had. Als de patiënten er niets van merken en zij worden geholpen en verzorgd met de kwaliteit die ze verdienen is er niets aan de hand. Zolang de patiënten niets merken van de chaos is alles goed.
Lena
Reactie plaatsen
Reacties