Wanneer iemand sterft is dit nooit gemakkelijk. Een dierbare, iemand die je kent of iemand die je maar af en toe gezien hebt verliezen, laat je toch even stil worden. Ik heb deze week mijn eerste patiënt verloren. Ik wist nog voor dat ik aan deze stage begon dat dit sowieso ging gebeuren.
Ik had echter niet verwacht dat het me zo snel zou overvallen. Ik heb deze patiënt enkele keren verzorgd, medicatie gegeven en ermee gepraat en gelachen. Ze was een enorm dankbare en vriendelijke vrouw. Ik wist dat ze achteruit zou gaan, maar dat ze zo snel van ons heen zou gaan, zag ik niet aankomen.
De ochtend dat ze stierf, heb ik aan de verpleegkundige gevraagd of ik alstublieft haar het mooie afscheid zou mogen geven wat ze verdient, om haar nog een laatste keer te mogen verzorgen. De verpleegkundige stemde in en we gingen dit samen doen. Ik vertelde haar dat ik dit nog nooit meegemaakt had, alles nieuw voor mij. Ik kwam binnen en het leek net alsof ze sliep. Ze lag zo mooi ‘te slapen’ in haar bed. Ik had een nachtkleedje voor haar uitgezocht, vers linnen klaargelegd en ik had het water om haar te verversen ook al warm laten worden. We begonnen samen aan de ochtendzorgen. Normaal gezien liet ik haar zelf met het washandje door het gezicht gaan, maar nu deed ik dit voor haar, dat was het laatste wat ik voor haar kon doen. Het laatste gebaar wat ik haar kon geven is met een warm nat washandje door haar gezicht wrijven, haar wassen en aankleden, haar haren kammen en haar tanden poetsen. Tot slot hebben we haar bed opgefrist en haar zo mooi als dat ze lag ook terug neergelegd. We hebben de meiklokjes die de familie achterliet in haar handen gelegd. Meiklokjes zullen voor mij nu een volledig andere betekenis hebben. De oorsprong van een meiklokje symboliseert oprechtheid, discretie, absolute zuiverheid en onschuld. Het spreekt voor zich dat meiklokjes mij nu stil laten worden. We hebben haar na de verzorging naar het mortuarium gebracht. De verpleegkundige vroeg me meermaals of het met mij ging en ja, ik wilde mijn patiënt tot de laatste stap begeleiden. In de lift stond ik daar. De verpleegkundige was even de sleutel gaan halen, ik stond daar met mijn overleden patiënt en ik kreeg een krop in mijn keel. Ik kreeg tranen in mijn ogen en stond even te beven. Daar stond ik dus, maar ik verliet mijn patiënt NIET. In het mortuarium hebben we haar op een ander bed gelegd en uiteindelijk moest ik haar achterlaten. Ik vond het vreemd om haar nu achter te laten, niet wetende wat er nu gaat gebeuren met haar. Ik had ook een dubbel gevoel. Enerzijds kamp ik nog steeds met het verlies bij mezelf in de familie en nu verlies in een patiënt van mij. Dat is geen evidentie. We gingen terug naar de afdeling en het eerste wat ik deed, was even naar het toilet gaan. Niet omdat het nodig was, maar ik wilde even alleen zijn. Ik moest even bekomen van wat ik net allemaal gezien en gedaan had. Ik moest bekomen van het loslaten van een vriendelijke dame die met mij nog gelachen heeft. Ik stond in de ruimte en de tranen rolden over mijn wangen. Ik wilde dit niet, maar het moest er uit. Ik moet kunnen loslaten, maar ik wist dat ze niet heeft afgezien en dat de familie nog met een gerust hart heeft kunnen afscheid nemen. Ik wist dat we haar een menswaardig afscheid hebben kunnen geven, wat zeker niet altijd mogelijk is, maar ik heb alles eraan gedaan om het voor mij, voor de familie alsook voor de patiënt zo respectvol mogelijk te laten gebeuren.
Ik vond het verschrikkelijk om, eenmaal uit het toilet, verder te gaan met de ochtendzorgen bij andere patiënten. Je moet terug een glimlach opzetten, terwijl zonet een patiënte gestorven is. Een emotioneel horrorverhaal!
Helaas hoort dit alles erbij en ik vrees dat ik er nooit aan zal kunnen wennen!
Lena
Reactie plaatsen
Reacties