De wekker gaat en het is 5uur 's morgens. Ik wil niet opstaan dus ik blijf nog even liggen. Ik heb 6 weken kunnen "uitslapen" en nu slaat de wekker in als een bom. Toch moet ik opstaan en mij in stilte klaarmaken want iedereen slaapt nog. Ik doe een jeansbroek aan die ik al weken niet meer uit mijn kast gehaald heb en ga naar de badkamer. Na het ochtendritueel doe ik mijn tasje met make-up open. Het is tijd om nog eens als een mens buiten te komen (lach). Fingers crossed en hopen dat ik het niet verleerd ben zodat ik er niet uit zie als een clown. De boterhammen moet ik ook nog smeren, schoenen aan, stagespullen meenemen en met de auto richting Hasselt.
Doordat ik nog nooit stage gelopen heb in dit ziekenhuis heb ik dus geen enkel idee waar ik binnen moet gaan, waar de kleedkamer of de afdeling is. Ik rij dus naar een vriendin van de klas die samen met mij op de afdeling staat. GELUKKIG BEN IK NIET ALLEEN!!! We wandelen van haar thuis richting het ziekenhuis want het zijn maar 10 minuten wandelen. Bij iedere stap die ik dichter naar het ziekenhuis toe zet, stijgt de spanning en stijgt mijn hartslag. Ik ben zenuwachtig, maar wie zou dat niet zijn? We kleden ons om en gaan zoals iedere eerste stagedag op zoek naar onze afdeling. Op de afdeling aangekomen voel ik mij direct welkom. Het is vreemd als ik het zeg. Alles is nieuw en ik ken de mensen niet, maar ik heb het gevoel alsof ik al direct deel van het team ben. Ik word direct aangesproken. Ze wensen me een goedemorgen en noemen me bij naam. Ik durf niets vertellen, want ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik wil natuurlijk ook niets fout zeggen. Ik mag direct mee aan de tafel komen zitten voor de ochtendbriefing en de verpleegkundigen praten en lachen. Een verpleegkundige zegt:"Och Lena, wat moet je nu wel niet van ons denken."
Wat dacht ik?
Wat een fantastisch team. Ik voel me direct hartelijk opgenomen in een groep vrienden die samen werken en respectvol omgaan met de patiënten. De hele dag door heb ik me geamuseerd met hen en ze hebben me steeds laten participeren. Ze stelden me vragen, vroegen mijn mening en hadden oprecht interesse in mij als student. Er waren veel nieuwe protocollen, regels en het zorgplan waaraan ik nog moet wennen, maar oefening vraagt tijd. Uiteindelijk heb ik 5 weken de tijd om 'mij te bewijzen'.
Mij bewijzen. Dat gevoel had ik ook doorheen de dag. Ik voelde me bekeken en merkte dat ik 150% moest geven. De eerste dag is hét moment dat je moet tonen dat ze je kunnen vertrouwen. Hoe win je het vertrouwen van een verpleegkundige? Ik weet dat het een samenspel is van meerdere factoren, maar het perfecte recept heb ik nog niet gevonden.
Jeroen Meus? Kan je me helpen?
Reactie plaatsen
Reacties