De regels versoepelen. Ooit zou dit sowieso moeten gebeurd zijn. De nationale veiligheidsraad heeft besloten om de maatregelen in fasen te versoepelen. Niet alles direct, maar beetje bij beetje. Vanaf 4 mei moeten we mondmaskers dragen op het openbaar vervoer, we mogen weer buiten sporten en de stofwinkels gaan open. Vanaf 11 mei gaan de winkels weer open en vanaf 18 mei mogen kappers weer openen, de scholen mogen stilaan ook weer de lessen voortzetten in beperkte klassen en daguitstapjes mogen we weer in beperkte maten doen. Cafés en restaurants mogen waarschijnlijk pas ten vroegste begin juni openen, maar dat is nog een ver-van-onze-bedshow.
En zo heeft ieder een eigen mening
De versoepeling, iets waar we schrik voor moeten hebben. Toen de coronacrisis begon hoorde ik een x-aantal sterftegevallen en zoveel besmettingen. Men vertelde bijna niets op de persconferentie over het aantal mensen die genezen waren. Dat was toch iets cruciaals om te willen weten? Nu dat de overheid heeft beslist om de maatregelen te versoepelen, hoor ik niets meer dan het aantal patiënten die genezen zijn. Het aantal besmette patiënten en de sterftegevallen moeten we ook nog steeds in het oog houden. De overheid speelt, naar mijn mening, enorm met de hersenen van de bevolking. Wat ze willen zeggen, vertellen ze en wat ze willen achterhouden, verzwijgen ze. Net wanneer de versoepelingen van start gaan, moeten we blijven bekijken of de besmettingen niet stijgen en hoeveel mensen er sterven. Dat moeten we doen om te kijken of er geen tweede piek op komst is. Het aantal besmette patiënten mag zeker NIET stijgen ! Als dat aantal fors stijgt, zie ik geen andere uitkomst dan dat er een tweede lockdown moet georganiseerd worden. Een veel strengere.
Dat is iets waar ik enorm bang voor ben. Ik wil zo graag terug naar mijn oude leven. Ik wil terug naar school, mijn familie bezoeken of op vakantie gaan. In deze tijd blijf ik echter in mijn kot, zie ik enkel mijn gezin en mag ik niet naar school gaan. Voor de financiële crisis op te vangen snap ik de versoepelingen wel, want er zijn zeer veel mensen die hun job kwijt zijn, technisch werkloos zijn of niet naar hun werk kunnen of mogen. Anderzijds is het op geneeskundig vlak riskant om de versoepelingen zo snel te laten verlopen.
Laten we eerlijk zijn. Iedereen heeft wel mensen gezien die zich niet aan de regels hielden. In de winkels geen afstand houden en net voor je komen te staan omdat ze dat botervlootje willen hebben waar jij net naast staat. Jeugd die met vrienden afspreekt aan een park en gezellig staat te praten. Mensen die een ijsje gaan eten en vrienden tegenkomen om dan toch nog te blijven staan en geen 1,5m afstand houden. Ik word er zot van. Zeker wanneer ik nu buiten kom om naar het werk te rijden. Ik rij voorbij een park en ik zie enorm veel mensen in het park rustig op het gras zitten. Niet 2 personen, maar meestal 4 of 5 samen. Dit is toch nog niet toegestaan, denk ik dan. Personen komen soms dicht bij en als ik dan vraag of ze toch nog die afstand willen bewaren, kijken ze me vreemd aan.
Versoepeling is goed om te kijken wat de bevolking geleerd heeft en hoe ze ermee omgaan. Ik biedt nu alvast mijn excuses aan. Sommigen denken echter dat eenmaal het woord 'versoepeling' is uitgesproken, ze weer bij elkaar mogen komen, knuffelen, kussen en het alledaagse leven mogen opnemen. Niets is minder waar, maar wie ben ík? Ik ben MAAR een student verpleegkunde die de uiteindelijk zieke patiënten moet begeleiden naar de dood en de familie zal mogen opvangen. De familie die enorm verdrietig is bij het afscheid nemen, maar niet beseft dat zij uiteindelijk schuld zijn bij de besmetting van hun dierbare. Hoe cru dit nu lijkt, maar denk eens niet aan jezelf, maar aan de mensen om je heen.
Lena
Ik wist dat het eraan zat te komen, de versoepeling van de maatregelen. En ik begrijp het, gedeeltelijk. We moeten de economie terug in gang laten komen, want voor vele mensen is de situatie van de gesloten winkels een ramp. Mensen verliezen hun inkomens, zowel als werknemer als zelfstandige. Maar wij zien de crisis van de andere kant, wij kijken het virus letterlijk in de ogen. In de ogen van de patiënten die ermee besmet zijn. Ik heb het geluk dat er op mijn stage-afdeling momenteel iedereen negatief getest is, maar dit is geen garantie dat het zo blijft. We nemen onze maatregelen, maar is dat genoeg? Die vraag blijf ik mezelf stellen, zowel over mijn werk als in mijn privéleven.
Afgelopen zondag, 10 mei 2020, moederdag. We mochten terug bij familie en vrienden komen, maximum 4 mensen per gezin, altijd dezelfde. Ik koos zonder nadenken voor mijn mama en oma. Mijn oma is 90 jaar en woont bij mijn mama. Mijn mama werkt bij het wit-gele-kruis, dus ook in de zorg. Mijn mama doet al weken meer dan het mogelijke om het virus buiten te houden, om mijn oma te vrijwaren van dat vreselijke beestje. Tot nu toe is ze hier heel goed in geslaagd. Ik heb mijn mama en oma in die 8 weken dan ook geen enkele keer gezien, zoals het hoort. Spijtig genoeg dacht niet iedereen er zo over. Maar wij wel. En dan nadert die zondag 10 mei. Ik bleef bij mijn standpunt: ik ga NIET bij mijn mama in huis op bezoek. Wel bestelde ik een ontbijtmand voor hen en kocht ik een mooie orchidee. Zondagmorgen met dochterlief naar mijn ouderlijke huis. Ik belde aan en mijn mama opende de deur. Mijn dochter gaf de bloemen af en mijn mama reageerde zoals ze normaal altijd zou doen: ‘kom je naar binnen?’ waarop mijn dochter plichtsbewust de woorden van haar mama herhaalde: ‘neen omie, ik wil jou niet ziek maken.’ Ik had dan ook met haar afgesproken om in de tuin bij omie te gaan zitten zodat we even konden praten, MET afstand. We zijn een half uurtje gebleven, op het terras, met een aantal meters afstand.
Ik ben van mening dat het virus niet naar onze regering luistert… Het is niet omdat onze regering (noodgedwongen) de maatregelen versoepelt en dat we 4 mensen mogen bezoeken, dat het virus ineens in rook opgaat… Het virus is nog wel degelijk aanwezig! En daarom hou ik mij dus braaf aan de veiligheidsmaatregelen, zolang covid-19 de ronde blijft doen.
Dat is dan ook ineens mijn mening over de versoepeling: ik begrijp het, echt waar. Maar mensen, denk alstublieft na. Het virus IS ER NOG STEEDS, en als we nu allemaal ineens terug ons normale leven gaan willen opnemen, komt dat virus heel hard terug! En wie weet welke gevolgen het dan gaat hebben… Ik ben er zeker van dat het virus nog eens hard gaat terugkomen, alleen hangt het van ons af in welke mate.
Laat ons nog een aantal maanden op onze tanden bijten, tot er een vaccin is. En laat ons dan over een aantal jaren spreken over ‘het coronavirus; toen een hel, nu een simpele griep’!
Eline
Reactie plaatsen
Reacties