Een mening, dat heeft iedereen. De ene gaat er goed mee om en de andere vindt het maar niets. Toch heeft ieder een standpunt waarover je kan reflecteren. Je kan het voor jezelf houden of je kan het uitspreken. In de tijd van nu moet iedereen dezelfde mening hebben en als je een andere hebt is dit een 'no-go'. Toch proberen we om de blik te verruimen door gewoon eens ons standpunt op tafel te gooien en de discussie te openen.
Eerst en vooral sorry. Sorry naar mijn lief voor de zeer sexy, elegante en feminine tijden die je de afgelopen tijd met mij gehad hebt. (Lees: not!) Maar hey, je hebt het al erger meegemaakt. Je kende me in mijn slanke, dikke, nog slankere en nog molligere tijden. Als je aan andere elegante tijden denkt, denk ook eens aan de examenmodus die je wel meermaals bij mij hebt meegemaakt. Deze tijd van het jaar is dus nog lang niet zo erg. Joggingbroek, onesie, geen make-up en paardenstaart zijn momenteel het uitgaansoutfit van de dag.
A propos uitgaan? Dat deed ik al niet veel. Ik ben niemand die naar festivals of feestjes gaat. Ik heb liever een gezellige avond op de zetel met de familie. Voor mij verandert er dus niet veel door Corona. De familie mis ik eigenlijk wel. Enorm zelfs ! Ik ben een enorm familiemens en om nu niet naar mijn grootmoeder te mogen gaan, vrienden te gaan bezoeken of mijn beste vriendin een knuffel te geven is iets waarvan mijn hart scheurt. Mijn vriend daarentegen is al voor de lockdown bij ons thuis komen wonen en dit ben ik echt niet gewoon. Nu zie ik hem 24/24 en 7/7. Ik moet er echt aan wennen om hem zoveel te zien. Ik ben waarschijnlijk één van de weinigen, maar ik ben een profiteur om dat te mogen zeggen.
Schrik voor anderen
Om nu te komen tot mijn echte mening van het coronavirus. Ben ik bang? enerzijds ja en anderzijds nee.
Ik heb geen schrik voor mezelf. Als het beestje mij wilt krijgen, dan zal het mij krijgen. Uiteindelijk denk ik dat dit virus gekomen is doordat we met teveel mensen zijn. We hebben te veel geneesmiddelen, operaties, vaccinaties en dergelijke. We worden steeds maar ouder en we zijn met te veel op deze aarde. Uiteindelijk zal het zoals in de flora en fauna gebeuren: The survival of the fittest! We zijn er nu tegen aan het vechten. Als we dit beestje vernietigen, er geneesmiddelen tegen vinden en er tegen resistent worden, zal het muteren en terugkomen. Uiteindelijk zal het zo verder gaan tot we met een gezond aantal mensen zijn om een gezond leven te leiden.
Anderzijds heb ik schrik om mijn dierbaren te besmetten. Ik wil niet verantwoordelijk zijn dat anderen ziek worden, op intensieve komen te liggen of sterven. Mijn vriend behoort namelijk tot de risicogroep. Nu denken jullie waarschijnlijk: wat gaat ze dan doen? Awel, dat weet ik nog niet. Ik weet nog niet wat ik zal doen als ik eenmaal naar mijn stageplaats ga en terug moet komen. Als ik hem geen kus geef voel ik me schuldig, want dan voel ik me 5 weken lang geen volwaardig lief. Als ik hem wel een kus geef voel ik me ook schuldig , want dan besmet ik hem misschien. Er is geen tussenweg! Tips zijn meer dan welkom om dit intieme dilemma te beantwoorden.
Een andere vraag: Wat met mijn ouders? Ik woon nog thuis. Ik kan niet zomaar 5 weken ergens anders gaan wonen.
Besmet? Een goede vraag.
Waar veel mensen momenteel mee bezig zijn zijn de sterftegevallen, de besmette personen en de personen die eraan genezen. Er zijn zeer veel mensen die besmet zijn. Ik denk echter dat er nog meer mensen besmet zijn dan dat de cijfers laten vermoeden. Niet iedereen kan worden getest en er zijn ook veel te weinig tests. Net daarom moet iedereen op zijn hoede zijn omdat je niet weet of je besmet bent of niet. Ook de sterftegevallen zijn verontrustend. Zeer veel mensen sterven. Het merendeel zijn ouderen, maar waarom sterft een klein kind van twaalf jaar? Dat kan ik ook niet geloven! Ik heb ook het gevoel dat veel mensen 'gezond' worden verklaard zonder dat ze echt gezond zijn. Ze mogen dan het ziekenhuis verlaten. Om plaats te maken voor echt zieke patiënten? Stel de vraag maar eens aan de ziekenhuizen. Ik weet het namelijk niet.
Uiteindelijk denk ik dat het virus zeer besmettelijk is, maar de overheid hier ook een handje in het spel heeft. Het griepvirus is namelijk jaarlijks verantwoordelijk voor meer doden dan dat er tot nu toe gevallen zijn door het coronavirus. Wel is geweten dat we de piek nog niet gehaald hebben. Is dit dus van mij een positieve blik of doemdenken? Oordeel zelf.
Lena
Ik ben altijd vertrokken uit de overtuiging dat mensen in de zorg hun beroep uitoefenen vanuit hun hart. De ene wat meer dan de andere, maar bij mij zit het zorgen vanuit mijn hart toch wel diep geworteld. Ik vind het belangrijk dat je mensen, patiënten ziet als de mensen die ze zijn, en niet als een nummer. Ook heb ik altijd gevonden dat de zorg veel te weinig appreciatie kreeg. Mensen zijn tegenwoordig snel om te klagen; ze moeten te lang wachten in de wachtzaal, die verpleegsters die koffie aan het drinken zijn, er wordt amper tijd besteed aan de patiënten,… Opmerkingen die ik als toekomstige verpleegkundige ook al gehoord heb tijdens stages. Alleen besef je als je zelf in het werkveld staat dat dit niet zo evident is. We doen echt wel ons best, maar door te hoge werkdruk, en te weinig personeel is meer tijd vrijmaken voor onze lieve patiënten, geen optie. En de koffies die er gedronken worden vallen 9 kansen op 10 onder de briefing, en dus niet tijdens een ‘12e koffiepauze’.
Dat er aan die maatschappelijke blik zo snel verandering zou komen, had niemand gedacht. Alleen het sluipende covid-19 virus bracht daar verandering in. Plots prijst iedereen de zorg de hemel in. Applaudisseren de mensen ’s avonds om 20u aan het deur, en hangen er overal witte lakens aan ramen en gevels. Ik vind het fantastisch, heb die appreciatie zelf ook al gekregen terwijl ik aan het werk was in een woonzorgcentrum in de afgelopen weken, en het doet iets met een mens. Je krijgt er echt een warm gevoel van, tranen van in je ogen. Het doet goed, dat de bevolking eindelijk beter beseft wat onze job inhoudt, en vooral dat we voor niets terugdeinzen. Wij staan er als we nodig zijn! Ik hoop dat dit ook na deze crisis in de mensen hun hoofd blijft hangen, en dan vooral bij onze ministers in Brussel, die de laatste jaren enkel maar bespaard hebben in de zorg. De zorg, het zorgpersoneel is broodnodig, en dit blijkt nu alleen maar meer! Dus laat ons dit om te beginnen, alstublieft, niet vergeten!
Corona brengt voor iedereen een moeilijk tijd mee. Iedereen zit ‘opgesloten’ in zijn kot. We zijn zo goed als verplicht om thuis te blijven. Dit maakt voor mij dat je terug gaat genieten van de kleine dingen die er zijn. En zoals ik bij mijn voorstelling ook al schreef, ben ik net iemand die geniet van die kleine dingen. Toen de ‘lockdown’ maatregelen van kracht gingen, begon ik dan ook direct mijn huis te poetsen en op te ruimen, en het gezellig te maken. We gingen dan ook de komende weken bijna constant thuis zijn, en dan konden we dan maar beter op een leuke manier doen. Van dat opgeruimde huis schiet er momenteel niet veel meer over, maar het genieten van mijn gezin des te meer. ’s Avonds een filmpje kijken met een glaasje wijn, voor mij moet het niet meer zijn. Ik zie op sociale media dat veel mensen die mening delen, en dat is leuk om te zien. Het afspreken met vrienden en familie, is ook zoiets wat wij allemaal als vanzelfsprekend vinden. Ook dit blijkt het nu niet te zijn. Ik besef nu vooral dat ik in de toekomst meer tijd moet maken om langs te gaan bij bepaalde mensen. Nu ik ‘verplicht’ niet meer mag langsgaan, besef ik pas wat dat met je doet. We vinden het allemaal maar zo vanzelfsprekend, alles… En nu beseffen veel mensen gelukkig dat dit niet zo is, dat we moeten koesteren wat we hebben en wat we kunnen, en dat we ook écht van die dingen, die kleine dingen, moeten genieten. Al hoop ik dat, wanneer de maatregelen versoepelen en we weer meer buiten mogen, de mensen deze dingen niet uit het oog verliezen.
Eline
Reactie plaatsen
Reacties
Beste , jullie hebben dit zo mooi verwoord , maar een ding weet ik zeker jullie hebben het hart op de juiste plaats , want het is nu voor jullie dubbel zo moeilijk zowel privé als op de werkvloer , maar onthoud een ding de beste spelers staan altijd aan de kant !! Ik vind het geweldig wat jullie doen 👍😁